ลดาวัลซ์

ม้าหิน-โคนกระท้อน บ้านเรืองศิลป์

๖/๒/๕๓ : ดอกกระท้อนบานแล้ว มองลอดผ่านใบ เห็นว่าวจุฬาสีแดง-น้ำเงิน ลอยอวดอัตตาผู้ก่อร่าง..

๒๔/๓/๕๓ : ฤดูกาลแปลงผลผลิตจากธรรมชาติ..กระท้อนวัยหนุ่มผัดเปลี่ยนจากดอกสู่ลูก และฉันต้องใจเย็นเพื่อ..รอ..จนกว่าลูกกระท้อนจะเหลืองงามพร้อมให้ฉันและใครต่อใครได้ลิ้มลอง

๒๙/๕/๕๓ : กระท้อนลูกโตวางแน่นิ่งในตะกร้ารถ ผลิตผลบวกกับการรอคอย โดยใช้เวลาเป็นตัวตั้งทั้งสองฝ่ายและฉันก็อิ่มใจ..มีคนกล่าวถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างธรรมชาติ โลก และจักรวาล ความเป็นองค์รวมที่ไม่สามารถแบ่งออกเหมือนดังเช่นที่มนุษย์ได้เชื่อถือกัน เช่นว่า นั่นเป็นก้อนหิน นี่เป็นเม็ดทราย โน้นคือใบไม้ เหล่านี้คือสสาร

แต่บทความหนึ่งของเสกสรรค์ ประเสริฐกุล ทำให้ฉันต้องกลับไปแอบสังเกตุพฤติกรรมของโลกใหม่ ในบทความกล่าวไว้ว่า " สายลม สายน้ำ แสงตะวัน กระทั่งดวงดาวและดวงจันทร์ ล้วนสัมผัสสัมพันธ์กับภูผาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และชั่วโมงสมรสระหว่างหินผากับองค์ประกอบเหล่านี้ ก็ให้ภาพชวนฝันได้ไม่แพ้การเสพรักของคนเรา ใครก็ตามที่เคยเห็นแสงแรกของทิวาวารสาดไล้แผ่นผา ย่อมหวนนึกถึงกอดแรกที่ตนเคยมอบให้คนรักยามลืมตาตื่นจากนิทรา และถ้าหากท่าน..เคยจับจ้องภูผายามต้องแสงจันทร์เพ็ญ ท่านย่อมรู้สึกราวกับดวงเดือนกำลังห่มผ้าให้กับผู้ชายของเธอ ยามนั้น..หากยินเสียงน้ำไหลรินอยู่ตามซอกหลืบของเทือกเขา พร้อมเสียงลมพัดแผ่วจากผาหนึ่งสู่ผาหนึ่ง บางทีท่านอาจต้องกลั้นใจ...เพราะไม่ต้องการล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัวของฟ้าดิน"

วาสิฎฐี สุญญตา , ตรัง