คาถาแปลงร่าง

เรื่องรูปภาพที่ถ่ายทำการละเลงกระถางมังคุดขอค้างไว้ก่อน

วันนี้มีเรื่องอยากเล่า ทำนองว่าเปรี้ยวปากอยากแหลง อันนี้เป็นสำเนียงใต้เยื้องอิตาลีนิดหน่อย ทีมงานโครงการบริโภคเพื่อชีวิต สงขลาอีกเช่นเคย คราวนี้มีภารกิจต้องไปรณรงค์ในพื้นที่ตลาดนัดหูแร่ เป็นการรับน้องใหม่น้องเก็ทของเรา แต่น่าเสียดายที่พี่สุกะน้องย๊ะพลาดกิจกรรมเขย่าขวัญครั้งนี้

เริ่มจากการเลือกเสื้อผ้าให้ใส่กันเป็นทีม พี่พ็อพกับน้องรวงไปเลือกซื้อแถวย่านชินจูกุตลาดเปิดท้ายขนส่ง ได้ชุดมือสองมาแบบและลายคล้ายๆกันมา 3 ชุดรวมกับที่พี่พ็อพมีอยู่แล้วเป็น 4 ชุด ซึ่งน้องเก็ทสงสัยมากจนอดรนทนไม่ไหวถามออกมาว่า "อาจารย์ ถามจริงๆเรามีเหตุผลอันใดหรือคะ ถึงต้องใส่ชุดหมี " (หลายคนอาจจินตนาการเป็นชุดหมีแพนด้าอยู่ใช่มั้ย..ความจริงเป็นชุดเอี๊ยมที่น้องรวงของเราใส่สำเนียงเกาะอังกฤษ แถวสตูลว่าชุดเอี่ยม) ดิฉันจึงอธิบายว่า"ความจริงเราจะมีชุดมัสคอทเป็นรูปโทรศัพท์ให้บู้ซึ่งเป็นผู้ชายคนเดียวในทีมใส่ แต่มันแพงชุดนึงเกือบ 3 หมื่น เลยไม่ได้คิดอะไรเอาเป็นชุดเอี่ยม เอ๊ย ชุดเอี๊ยม ซึ่งถ้าเราใส่อย่างนี้ทุกคนเวลาเดินไปไหนคนก็จะหันมามองเรา"

พอบอกว่าทุกคนจะหันมามองเราสีหน้าของน้องๆก็เริ่มซีด โดยเฉพาะน้องรวงออกอาการมากกว่าเพื่อน น้องเก็ตทำหน้าแหยๆ แต่บู้เก็บอาการ พี่พ็อพสามารถมากกว่าเพื่อนอาศัยแก่พรรษาหน้าทนฉายาของเธอ สีทนได้ เลยทำให้น้องๆทุกคนโดยเฉพาะน้องบู้เปรยออกมาว่า "ผมรู้ชะตากรรมอยู่แล้ว" ฟังแล้วงานรณรงค์นี่สลดหดเหี่ยวพิลึก ดิฉันพลาดโอกาสใส่ชุดหมีเพราะชุดที่มีอยู่มันออกแนวอาบน้ำประแป้งใส่เสื้อผ้าแล้วนอนได้เลย จึงต้องลากกางเกงซาฟารี กระเป๋ารอบขาให้ใกล้เคียงคอนเซปชุดเอี๊ยมกระเป๋าเครื่องมือรอบตัว เอาเป็นว่าดิฉันรอดพ้นชุดกระชากวัยจนหงายหลังได้อย่างหวุดหวิด

ถ้าใส่ชุดหมีก็ต้องใส่รองเท้าถุงเท้า เห็นก็แต่น้องบู้ที่ใส่ถุงเท้าเก่าๆ ส่วนคนอื่นใส่รองเท้าสานแฟชั่นแบบผู้หญิ้ง ผู้หญิง แล้วเราก็เตรียมพร้อมแล้วที่จะไปลุยรณรงค์ในตลาดนัด ขึ้นรถที่น้องพ็อพขับอย่างฉับไว ออกตัวยังไม่ทันไร เสียงน้องๆหลังรถเริ่มเตรียมความพร้อมว่า "เดี๋ยวเราซื้อลูกชิ้น หรือ ไก่ทอดที่ตลาดก็แล้วกันเนาะ" "พี่ ผมเอาหมูปิ้งนะ" "ไอ้บู้ แกไปซื้อเองเลย" ทันใดนั้นดิฉันหันไปบอกว่า "ลืมธงรณรงค์" !!!

เล่าแค่ตรงนี้แหละ ไปตามอ่านเรื่องกิจกรรมที่ลงพื้นที่ได้ในหมวดกิจกรรม
แล้วจะรู้ว่า...น้องเก็ทมาพื้นที่ตัวเองในมาดใหม่เป็นนักรณรงค์ไม่ใช่เจ้าหน้าที่เก็บเงินฌาปนกิจจะได้รับการต้อนรับหรือไม่
...น้องรวงจะกล้าก้าวลงจากรถในชุดเอี่ยมของเธออย่างมาดมั่นทำหน้าที่แจกเอกสารเผยแพร่ได้หรือไม่
...น้องบู้เดินล่าหาเรื่อง เอ๊ย เดินพูดคุยกับพี่น้องตลาดหูแร่รู้เรื่องหรือไม่
...พี่พ็อพจะรักษาตำแหน่ง สีทนได้ อย่างเหนียวแน่นต่อไปแน่นอน
...ส่วนดิฉัน เฮ้ออออ  เจอของแปลก ว่าตัวเองแปลกสุดแล้วเจอรายนี้เข้า ชิดซ้ายตกคลองอู่ตะเภาเลยค่า เห็นน้องเก็ทบอกว่าอีตาคนนี้เป็นญาติกะสน เดอะสตาร์ มายืนช่วยรณรงรงค์ บ็องชู้ววว ไม่รู้ว่าเรียกคน หรือไล่คน แต่เห็นคนแถวนี้เขารู้จักกันดี

ที่เหลือน้องรวงจะรายงานในกิจกรรมค่ะ ตอนนี้ดิฉันเกิดระลึกชาติเพราะเห็นถุงเท้าเก่าของน้องบู้ ที่กลับจากรณรงค์แช่ในกะละมังในห้องน้ำจนจะขึ้นเห็ด ก็ทำให้นึกถึงการแปลงสภาพถุงเท้าอาศัยมนต์เขมรผสมเกาหลีเหนือนิดหน่อย

บ่นพึมพำว่า เต้าถุงทัด เถ้าถุงทัก ได้ พรมทำมือ เริ่มจากใช้ถุงเท้าให้เก่าจนคุ้ม และต่อไป
1.รวบรวมถุงเท้าเก่าๆที่มีรูขาดตรงส้นก็ได้ ขาดตรงปลายนิ้วก็ได้ เป็นรูพรุนก็ได้ อย่างน้อย 20 คู่
2.ใช้กรรไกตัดจากด้านที่สวมถุงเท้าลงไปให้ปลายเท้ายังติดกันอยู่ แบะออกก็จะเป็นแถบยาวสองเท่าของความยาวถุงเท้า
3.เริ่มถักโดยใช้ลายง่ายๆเป็นเปียธรรมดา ใช้การเย็บมือช่วยมัดตอนเริ่มต้นจากถุงเท้า 3 ชิ้นถักเป็นเปียไขว้ไปมาถ้าชิ้นไหนเริ่มสั้นก็นำถุงเท้าอีกชิ้นทาบต่อไปเรื่อยๆจนเปียยาวมัดปลายทั้งสองให้แน่น
4.จับปลายเปียด้านใดด้านหนึ่งเริ่มขดเป็นก้นหอย ใช้การเย็บมือช่วยยึด ระหว่างที่ขดเป็นวงกลมจะใหญ่ขึ้น ใหญ่แค่ไหนอยู่ที่ปริมาณถุงเท้า ลายจะสวยอยู่ที่การเลือกสีถุงเท้า

จากคาถาครั้งนี้ว่า เต้าถุงทัด เถ้าถุงทัก ได้ พรมทำมือ ไม่ใช่พรมเช็ดมือนะคะ เป็นพรมเช็ดเท้าทำด้วยมือ ผืนเดียวในโลกเพราะทำจากวัตถุดิบหลากหลายที่มา และก็เป็นอีกครั้งที่ต้องบอกว่าขอนำภาพการนวดหน้าด้วยเท้า เอ๊ย ถักถุงเท้าเป็นพรม มาฝากในโอกาสต่อไปค่ะ