ลดาวัลซ์

(คัดลอก ๑๓ ก.ค. ๕๓) ๑๕ พ.ย. ๕๒ ; ๑๑๓๒ น. ริมสระน้ำ PRB ราม ๒-บางนา

        นานทีเดียว...สำหรับ “มุมเดิม” ณ ห้องสมุดชั้น ๒ (ราม-บางนา) ทุกอย่างดูคล้ายยังเหมือนเดิม แน่ล่ะ,อาจมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่ก็หาใช่เรื่องราวสำคัญไม่ ชั้นวางหนังสือดูเพิ่มและใหม่ขึ้น แต่กระนั้นเมื่อฉันเพ่งพินิจมอง...เล่มที่เคยอ่าน เรื่องราวที่เคยเรียนรู้ ยังบรรจุแน่นในชั้นวางของหมวดต่างๆ และ...ใช่, เราคงรอที่จะพบกันและฉันก็ยินดีที่เราได้เจอกันอีก

        ๑๓.๐๕ น.สิ่งเร้าภายในกระตุ้นให้ฉันต้องเดินมุ่งหน้าไปยัง.... ซุ้มเก่าๆใต้ต้นมะขามที่ยืนเรียงรายอยู่ริมสระน้ำ หลังอาคารเรียนอันสูงใหญ่ PRB ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วฉันมักคิดเอาเองเสมอว่าที่นี่อาจมีความละม้ายคล้ายคลึงกับบึงแฝดตามตำนานของป่าวาสิฎฐี ณ จุดที่ฉันนั่งอยู่ตอนนี้เมื่อเกือบทศวรรษก่อนนั้น เคยมีหลากหลายเรื่องราวก่อเกิด และยังคงบรรจุอยู่ในความเป็นอดีต แม้จะผ่านกาลเวลามาแล้วระยะหนึ่งก็ตามที.. ภาพร่างค่อยๆแจ่มชัดขึ้นในมโนสำนึก.....เกือบทุกวันฉันจะหาโอกาสปลีกตัวออกจากความวุ่นวาย ซึ่งหากจะให้เป็นวาทกรรมที่งดงามก็คงจะเพรียกเสียงว่าปลีกวิเวก..กระมัง แต่จนกระทั่งตอนที่นั่งบันทึกอยู่นี้ฉันก็ยังแน่ใจว่าเพียงแสวงหาช่วงเวลาของวัน มา ณ ตรงซุ้มใต้มะขาม ริมสระ เพียงเพื่อนั่ง นอน เอนกาย มอง คิด ยิ้ม เพ้อ.... LSD กำลังซ่านในเส้นเลือด พร้อมๆกันนี้เซเรเบลั่มในเบ้ากะโหลกกำลังได้รับการผ่อนคลายอย่างที่สุด....Imagine all the people Living for today……Ah ha ah…. จอห์น เลนนอน กำลังพร่ำบ่นเรียกหาสันติภาพของมวลมนุษยชาติ และแน่ล่ะฉัน..กำลังปลดปล่อยพันธนาการทั้งมวลของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน(จะพึงมี)         ..ก่อนลำแสงสุดท้ายของวันจะเร่งเร้าให้ฉันต้องลุกขึ้นไปทำในสิ่งที่ชนรุ่นก่อนได้สร้างบรรทัดฐานไว้...เรียนเพื่อออกไปเป็นเจ้าคนนายคนหรือไม่แล้วก็เป็นทาสคนอีกนั่นแหละ.. ตื่นจากพวังแห่งความคิด...ฉันมองไปรอบข้าง  พร้อมเอ๋ยปากฝากสัญญาไว้กับเหล่าบัวในสระ “สักวันเราคงได้พบกันอีก ลาก่อนความงดงาม”
                                                                            วาสิฎฐี สุญญตา